ماه‌های تابستان در حال گرم شدن هستند و جلسات استماع کنگره درباره واکنش دولت به بحران جهانی نفت نیز همینطور.

در تاریخ 15 آوریل گذشته، مدیران اقتصادی در مقابل مجلس نمایندگان حاضر شدند تا توضیح دهند چرا دولت ظاهراً در مورد تعلیق مالیات‌های سوخت محافظه‌کاری می‌کند. در حالی که رئیس‌جمهور فردیناند مارکوس جونیور قبلاً مالیات غیرمستقیم بر نفت سفید و LPG را تعلیق کرده است، این کار را برای دیزل و بنزین انجام نداده است.

میرو کوئیمبو، رئیس کمیته راه‌ها و ابزارهای مجلس نمایندگان، داده‌هایی ارائه داد که ادعا می‌کرد دیزل و بنزین سهم تقریباً برابری از درآمد خانوار در تمام گروه‌های درآمدی را به خود اختصاص می‌دهند - حدود 12 تا 13 درصد. مفهوم این است که مالیات‌های غیرمستقیم سوخت به اندازه ثروتمندان، فقرا را تحت فشار قرار می‌دهند، بنابراین مالیات‌ها باید تعلیق شوند.

فقط یک مشکل وجود دارد: هیچ روش‌شناسی عمومی نشده است، بنابراین اعداد را نمی‌توان به طور مستقل بررسی کرد. با استفاده از داده‌های خرد بررسی درآمد و هزینه خانوار 2023 (FIES)، سهم‌های واقعی حدود شش برابر کوچکتر هستند - حدود 2 تا 2.5 درصد از درآمد خانوار - و نسبتاً صاف در دهک‌ها (شکل 1 را ببینید).

شکافی به این بزرگی به احتمال زیاد یک تفاوت تعریفی است (به عنوان مثال، یک مخرج متفاوت، یا استفاده غیرمستقیم از سوخت ردیابی شده از طریق پیوندهای ورودی-خروجی) تا یک خطای حسابی. اما بدون افشا، نمی‌توانیم واقعاً بگوییم. کمیته باید از کارکنان خود بخواهد که محاسبات اساسی را منتشر کنند.

شکل 1.

چند هفته پیش، نماینده سابق رائول مانوئل داده‌هایی را در فیس‌بوک نشان داد که به ظاهر ثابت می‌کند خانوارهای فقیر بیشترین فشار را از مالیات‌های دیزل و بنزین متحمل می‌شوند. اما او (یا کسی که اعداد را محاسبه کرد) از روش‌شناسی غیراستاندارد استفاده کرد که فقط شامل خانوارهایی می‌شود که به طور مستقیم هر مبلغی را برای سوخت خرج می‌کنند.

به طور خاص، آنها کل هزینه سوخت را بر درآمد دستمزد، مشروط بر خانوارهایی که به طور مستقیم سوخت خریداری کردند، تقسیم کردند. دو مشکل به دنبال دارد. اول، بیشتر خانوارهای فقیر دیزل یا بنزین را به طور مستقیم نمی‌خرند (آنها سوخت را به طور غیرمستقیم از طریق کرایه جیپنی، قیمت مواد غذایی و قیمت کالاها مصرف می‌کنند) بنابراین شرط گذاشتن بر خریداران مستقیم آنها را از نمونه حذف می‌کند و به طور مکانیکی نسبت را برای کسانی که باقی می‌مانند افزایش می‌دهد.

دوم، درآمد دستمزد کل درآمد خانوارهای فقیر را کمتر از حد واقعی نشان می‌دهد، که همچنین به انتقال‌ها، خوداشتغالی و درآمد مزرعه تکیه می‌کنند. هدف مناسب برای سیاست، فشار غیرمشروط در تمام خانوارها است، نه فشار مشروط در میان خریداران مستقیم (شکل 2 را ببینید).

اگر نتوانیم حتی در مورد آنچه داده‌ها می‌گویند توافق کنیم، سیاست‌گذاری مبتنی بر شواهد غیرممکن می‌شود.

شکل 2.

آیا مالیات‌های سوخت پسرونده هستند؟

ادعای اینکه مالیات‌های سوخت «پسرونده» هستند - که آنها به فقرا بیشتر از ثروتمندان آسیب می‌رسانند - یکی از پایدارترین افسانه‌ها در بحث‌های سیاست مالی فیلیپین است. شهودی به نظر می‌رسد: همه به سوخت نیاز دارند، بنابراین یک مالیات ثابت به ازای هر لیتر باید بیشتر بر کسانی که کمتر دارند سنگینی کند.

اما داده‌ها داستان متفاوتی را بیان می‌کنند.

در یادداشت سیاستی که در ماه مارس منتشر کردم، از FIES 2023 و جدول ورودی-خروجی فیلیپین استفاده کردم تا ردیابی کنم که واقعاً چه کسی فشار مالیات‌های غیرمستقیم سوخت را متحمل می‌شود. 30 درصد پایین‌ترین خانوارها تنها حدود 17 درصد از هر درآمد مالیات غیرمستقیم بنزین از دست رفته و فقط 2.5 درصد از درآمد مالیات غیرمستقیم دیزل از دست رفته را به دست می‌آورند. 30 درصد بالایی 48 درصد بنزین و 85 درصد دیزل را به دست می‌آورند. ثروتمندترین دهک خانوارهای فیلیپینی به تنهایی 54 درصد از هر معافیت مالیاتی دیزل را جیب می‌زنند. (این تخمین‌ها خریدهای مستقیم سوخت خانوار از FIES را با استفاده غیرمستقیم از سوخت ردیابی شده از طریق جدول ورودی-خروجی فیلیپین ترکیب می‌کنند، با فرض انتقال کامل رو به جلو مالیات‌های غیرمستقیم به مصرف‌کنندگان نهایی - فرض استاندارد در ادبیات وقوع.)

این امر باعث می‌شود که مالیات‌های غیرمستقیم سوخت، در بدترین حالت، تقریباً متناسب باشند - و به طور ملایم پیشرونده هستند زمانی که اثرات غیرمستقیم از طریق جدول ورودی-خروجی ردیابی شوند. اما نکته تعیین‌کننده برای سیاست، شکل دقیق فشار نیست؛ شکل منفعت از تعلیق است. در این معنا، به طور مؤثری به یک هدیه برای خانوارهای با درآمد بالاتر و صاحب خودرو تبدیل می‌شود. تعلیق مالیات در تأثیر توزیعی خود پسرونده است، حتی اگر خود مالیات نباشد. تعلیق مالیات‌های غیرمستقیم سوخت یک هدیه به دهک‌های بالایی خواهد بود، نه به فقرای سوار بر جیپنی.

شواهد اخیر فیلیپین به همین ترتیب برای مالیات بر ارزش افزوده (VAT) اشاره می‌کند. در یک رساله دکتری در مدرسه اقتصاد UP، دوستم می هایاسینث کیوچو یک تحلیل وقوع مالیات‌های مصرف و هزینه‌های اجتماعی با استفاده از نظرسنجی‌های دولتی انجام داد و دریافت که VAT، همانطور که اجرا شده است، نزدیک‌تر به متناسب است تا پسرونده.

مکانیسم ساده است: مواد غذایی اساسی، آموزش و بهداشت (که سهم بیشتری از بودجه خانوارهای فقیر را تشکیل می‌دهند) قبلاً از VAT معاف هستند، در حالی که کالاهای مشمول مالیات به شدت بر سبدهای مصرف با درآمد بالاتر می‌افتند. این با کار قبلی موسسه فیلیپین برای مطالعات توسعه و بانک جهانی در مورد وقوع مالیات فیلیپین سازگار است.

این یافته‌ها بر خلاف حکمت متعارف تکرار شده در جلسات استماع کنگره و برنامه‌های گفتگو است. تفاوت این است که آنها بر اساس داده هستند، نه احساسات.

اعتبار جایی که سزاوار است

علی‌رغم امضای قانون جمهوری 12316 در ماه مارس (قانونی که به او اجازه می‌دهد مالیات‌های غیرمستقیم سوخت را زمانی که نفت خام دبی از 80 دلار به ازای هر بشکه عبور می‌کند تعلیق کند) مارکوس در واقع آن اختیار را اعمال نکرده است. او در واقع روی قانون نشسته است.

مدیران اقتصادی او، به ویژه در وزارت دارایی (DOF) و کمیته هماهنگی بودجه توسعه (DBCC)، در برابر فشار کنگره برای تعلیق مالیات‌های غیرمستقیم مقاومت کرده‌اند. آنها، دوباره بر اساس داده‌ها، درک می‌کنند که یک تعلیق کلی بیش از صد میلیارد پزو هزینه خواهد داشت در حالی که بیشتر منفعت را به ثروتمندترین خانوارها تحویل می‌دهد. قیمت نفت نیز تا حدودی از اوج خود کاهش یافته است و فوریت را کاهش داده است.

چشم‌انداز اقتصادی جهانی آوریل 2026 صندوق بین المللی پول (IMF) از این موضع حمایت می‌کند. IMF به صراحت در برابر بسته‌های مالی گسترده در واکنش به شوک نفتی هشدار می‌دهد و در عوض توصیه می‌کند که حمایت مالی «هدفمند، به موقع، موقت و از طریق اولویت‌بندی مجدد هزینه‌ها در پوشش‌های بودجه فعلی تأمین مالی شود». این اساساً همان چیزی است که مدیران اقتصادی فیلیپین برای آن استدلال کرده‌اند.

اما این بدان معنا نیست که دولت در میان بحران کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد. آنها باید تلاش‌ها را در سمت دیگر معادله تقویت کنند: کمک هدفمندی که باید جایگزین تعلیق مالیات غیرمستقیم شود.

انتقال‌های نقدی به فقیرترین خانوارها کند بوده است. پانتاوید پاسادای گسترش یافته برای رانندگان وسایل نقلیه عمومی هفته‌ها بیشتر از آنچه باید طول کشید. توزیع آیودا همچنان با نشت، هدف‌گیری ضعیف و تأخیرها دست و پنجه نرم می‌کند. و از دست دادن لیستاهانان، فهرست اصلی خانوارهای فقیر DSWD، هدف‌گیری را حتی سخت‌تر کرده است.

آنچه باید اتفاق بیفتد

همانطور که بحران ادامه دارد، بحث مالیات غیرمستقیم سوخت از بین نخواهد رفت. قیمت‌های نفت ناپایدار باقی می‌مانند و وسوسه سیاسی تعلیق مالیات‌ها هر بار که قیمت‌ها افزایش می‌یابند بازخواهد گشت. برای مقاومت در برابر آن وسوسه، دولت باید دو چیز را درست انجام دهد.

اول، به طور تهاجمی در سیستم‌های تحویل آیودا سرمایه‌گذاری کنید. پایگاه‌های داده ذینفعان را اصلاح کنید. دیجیتالی‌سازی را تسریع کنید. به گونه‌ای انجام دهید که دفعه بعد که قیمت نفت افزایش می‌یابد، کمک هدفمند بتواند ظرف روزها، نه هفته‌ها، مستقر شود. اگر زیرساخت هدف‌گیری معجزه کند، مورد کاهش مالیات کلی فرو می‌پاشد.

دوم، همانطور که سیاست اقتصادی را در این زمان‌های پرمشغله تدوین می‌کنیم، باید اشتراک داده و شفافیت را دو برابر کنیم. جلسات استماع کنگره بسیار روان‌تر پیش می‌رفت اگر داده‌های ارائه شده برای توجیه قانون‌گذاری با مواد تکرار - مجموعه داده، روش‌شناسی، و در حالت ایده‌آل کد - همراه باشد. اگر اعداد ارائه شده نتوانند از بررسی جان سالم به در ببرند، نباید سیاست را شکل دهند. (داده‌ها و کد مورد استفاده برای یادداشت سیاستی خودم در مورد تعلیق مالیات سوخت در Github آپلود شده است تا هر کسی بررسی کند.)

شواهد واضح است: مالیات‌های غیرمستقیم سوخت در فیلیپین پسرونده نیستند، و نه VAT. اینها نظرات نیستند: یافته‌هایی از داده‌های نظرسنجی خانوار هستند که هر کسی می‌تواند تأیید کند. سوال این است که آیا قانونگذاران ما (و سایر ذینفعان سیاست) مایل به درگیر شدن با شواهد هستند، یا آنها به فشار دادن اعدادی که جمع نمی‌شوند ادامه خواهند داد. – Rappler.com

دکتر JC Punongbayan استادیار در مدرسه اقتصاد UP و نویسنده کتاب False Nostalgia: The Marcos "Golden Age" Myths and How to Debunk Them است. در سال 2024، او جایزه مردان جوان برجسته (TOYM) را برای اقتصاد دریافت کرد. او را در اینستاگرام دنبال کنید (@jcpunongbayan).

برای مقالات بیشتر در این اقتصاد اینجا کلیک کنید