Co portfel dywidendowy o wartości 2 milionów dolarów faktycznie wypłaca po opodatkowaniu w Kalifornii

Wpis Co tak naprawdę wypłaca portfel dywidendowy o wartości 2 milionów dolarów po opodatkowaniu w Kalifornii pojawił się jako pierwszy na 24/7 Wall St..

Portfel dywidendowy o wartości 2 milionów dolarów może na papierze wydawać się prosty, jednak kwota, którą inwestorzy mogą faktycznie wydać, jest w dużej mierze uzależniona od podatków. W Kalifornii różnica między dochodem brutto portfela a przepływem środków pieniężnych po opodatkowaniu może być znaczna. Federalne stawki podatku od dywidend, podatek od dochodów z inwestycji netto, podatki stanowe oraz klasyfikacja każdej dystrybucji — wszystko to wpływa na to, ile pieniędzy ostatecznie trafia na konto bankowe emeryta.

To rozróżnienie jest często pomijane przy porównywaniu dochodów. Dwa portfele mogą generować tę samą nominalną rentowność, a jednocześnie dostarczać bardzo różnych kwot dochodu do wydania. W niektórych przypadkach portfel o niższej rentowności, zbudowany wokół kwalifikowanych dywidend, może generować więcej gotówki po opodatkowaniu niż portfel o znacznie wyższej rentowności, którego dystrybucje są opodatkowane jak zwykły dochód. Rentowność to tylko punkt wyjścia. Liczy się to, ile z tego dochodu przetrwa po zapłaceniu podatków.

Poziom konserwatywny: kwalifikowane dywidendy od blue chipów

Rozważmy Johnson & Johnson (NYSE:JNJ) jako fundament portfela. Bieżąca rentowność wynosi 2,3%, a spółka właśnie podniosła kwartalne wypłaty do 1,34 dolara na akcję, przedłużając 64-letnią passę corocznych podwyżek. Zbudowanie wokół niej zdywersyfikowanego portfela wzrostu dywidend uzasadnia łączną rentowność na poziomie 3,5%.

Przy 2 milionach dolarów i rentowności 3,5% dochód brutto wynosi 70 000 dolarów. Są to kwalifikowane dywidendy. Dla pary z Kalifornii w wysokim przedziale podatkowym łączne obciążenie wynosi około 20% federalne + 3,8% NIIT + 13,3% stanowe, czyli łącznie około 37%. Dochód netto do wydania: około 44 100 dolarów.

Kompromis polega na tym, że dywidenda JNJ wzrosła z 0,54 dolara kwartalnie w 2010 roku do 1,34 dolara w 2026 roku. Właśnie na tym procencie składanym polega cały sens tego poziomu.

Poziom umiarkowany: REIT-y i użyteczne CEF-y

Przejście do rentowności w przedziale 5%–7% otwiera dostęp do nieruchomości i zamkniętych funduszy użyteczności publicznej. Realty Income (NYSE:O) oferuje rentowność 5,4% i wypłaca dywidendy co miesiąc, realizując 670 kolejnych miesięcznych dystrybucji przy bieżącej wypłacie 0,2705 dolara na akcję. Reaves Utility Income Fund (NYSE:UTG) zbliża rentowność do 7% dzięki miesięcznym dystrybucjom w wysokości 0,20 dolara.

Przy łącznej rentowności 6% z 2 milionów dolarów uzyskuje się 120 000 dolarów brutto. Tu matematyka podatkowa staje się nieprzyjemna. Dystrybucje REIT to dochód zwykły podlegający przekazaniu dalej, choć odliczenie 20% z tytułu kwalifikowanego dochodu z działalności gospodarczej łagodzi obciążenie federalne. UTG łączy kwalifikowane dywidendy ze zwrotem kapitału. Przy założeniu łącznej efektywnej stawki bliskiej 40% dla Kalifornijczyka z najwyższego przedziału podatkowego dochód netto do wydania wynosi około 72 000 dolarów.

Dochód rośnie. Wzrost zwalnia. Miesięczna podwyżka Realty Income z 0,27 do 0,2705 dolara to tempo, którego należy się spodziewać: realne, ale niewielkie.

Poziom agresywny: BDC i lewarowane fundusze obligacji

Ares Capital (NASDAQ:ARCC) oferuje rentowność 10,2% przy stałej kwartalnej dystrybucji 0,48 dolara, która utrzymuje się przez osiem kolejnych kwartałów. PIMCO Dynamic Income Fund (NYSE:PDI) wypłaca stałe 0,2205 dolara miesięcznie, co podnosi rentowność dystrybucji do zakresu 13%–14%.

Podział 50/50 dałby rentowność około 12%, czyli 240 000 dolarów z 2 milionów dolarów. Dystrybucje BDC i lewarowanych CEF to niemal wyłącznie zwykły dochód. W Kalifornii najwyższa federalna stawka podatkowa 37%, plus 3,8% NIIT, plus 13,3% stanowe może przekroczyć 50%. Dochód netto do wydania: około 120 000 dolarów.

Za tą liczbą kryją się dwa kolejne problemy. ARCC jest notowany w okolicach 19 dolarów, nieco poniżej wartości aktywów netto wynoszącej około 20 dolarów, i stracił na wartości około 6% w ciągu ostatniego roku. Stała dystrybucja PDI od 2020 roku była wspierana przez okresowe specjalne dystrybucje na koniec roku, które w praktyce stanowiły zwrot kapitału. Wysoka rentowność, erodująca baza.

Pułapka podatkowa ukryta w dochodach portfela

Dwa portfele mogą generować ten sam roczny dochód w wysokości 120 000 dolarów, a ich właściciele mogą dysponować bardzo różnymi kwotami gotówki do wydania. Różnica często sprowadza się do podatków. Dochód z kwalifikowanych dywidend zazwyczaj podlega korzystniejszemu opodatkowaniu niż dystrybucje REIT, wypłaty z funduszy zamkniętych, odsetki od obligacji czy dystrybucje z firm rozwoju biznesu. W stanach o wysokich podatkach, takich jak Kalifornia, to rozróżnienie może przekładać się na tysiące dolarów dodatkowego dochodu po opodatkowaniu każdego roku.

Ta przewaga z czasem się kumuluje. Portfel zbudowany wokół spółek z historią wzrostu dywidend nie tylko korzysta z korzystniejszego opodatkowania, ale ma również potencjał do generowania większego strumienia dochodów w przyszłości. Podwyżki dywidend pomagają kompensować inflację i zmniejszają potrzebę poszukiwania coraz wyższych rentowności. Inwestorzy skupiający się wyłącznie na nominalnym dochodzie mogą przeoczyć fakt, że najcenniejszy dolar to często ten, który faktycznie zatrzymują dla siebie.

Długoterminowy efekt staje się jeszcze bardziej wyraźny, gdy do równania wchodzi wzrost dochodów. Spółka, która regularnie podnosi dywidendę, może zamienić skromną dziś rentowność w znacznie większy strumień dochodów za dekadę. Inwestycje o wyższej rentowności nadal mają swoje miejsce, szczególnie dla inwestorów, którzy potrzebują dochodu natychmiast, ale połączenie efektywności podatkowej i wzrostu dywidend może sprawić, że portfele o niższej rentowności będą zaskakująco konkurencyjne przez cały okres emerytury.

Dzisiejsza lista zadań

1. Sprawdź swoją rzeczywistą krańcową stawkę w Kalifornii i przedział federalny, a następnie przelicz każdy poziom, stosując rzeczywistą łączną stawkę zamiast założenia najwyższego przedziału użytego tutaj. Kalifornijski wskaźnik kosztów utrzymania bliski 111 dodatkowo ogranicza siłę nabywczą.
2. Porównaj 10-letni całkowity zwrot, a nie rentowność, między spółką ze wzrostem dywidend kwalifikowanych a wysokodochodowym BDC lub obligacyjnym CEF. Przed podjęciem decyzji uwzględnij reinwestowane dystrybucje po obu stronach.
3. Porównaj każdą rentowność z 4,5% rentownością 10-letnich obligacji skarbowych. Jeśli dana pozycja płaci Ci 5% zwykłego dochodu przed opodatkowaniem, różnica po opodatkowaniu w stosunku do obligacji skarbowych może być ujemna dla Kalifornijczyka z najwyższego przedziału podatkowego.

Wpis Co tak naprawdę wypłaca portfel dywidendowy o wartości 2 milionów dolarów po opodatkowaniu w Kalifornii pojawił się jako pierwszy na 24/7 Wall St..