Nawet najbardziej zagorzali wyznawcy MAGA nie mogą poprzeć tego błazna

Prawdopodobnie trudno byłoby znaleźć nawet zagorzałego zwolennika MAGA, który w tym momencie stanąłby w obronie Petera Hegsetha – co stanowi poważny problem dla samozwańczego „Sekretarza Wojny" – i słusznie, bo staje się on realnym problemem dla prezydenta Donalda Trumpa.

A to nigdy nie kończy się dobrze – ani dla odsuniętego urzędnika, ani dla kraju.

Wszystkie doniesienia wskazują, że Hegseth potrzebuje pomocy, aby utrzymać swoje stanowisko, a z pewnością nie pomógł sobie przed Senatem w czwartek. Widzieliśmy już, jak słabe wystąpienie podczas przesłuchania doprowadziło do haniebnego odwołania – tak jak w przypadku odejścia Kristi Noem. To sytuacja bardzo podobna.

Jak informowała ta strona, Hegseth stał się wyraźnie defensywny podczas dość standardowego przesłuchania przez senator Warren w sprawie możliwego czerpania zysków z pozycji długich na akcjach zbrojeniowych tuż przed... no cóż, wojną. Sekretarz Wojny rzucił się do ataku:

„Nie szukam pieniędzy. Nie robię tego dla pieniędzy. Nie robię tego dla zysku. Nie robię tego dla akcji. I to jest po części powód, dla którego jestem skuteczny w tej pracy, bo nikt mnie nie kupił."

Jasne.

Ale dlaczego taka złość? Ludzie, którym nic nie można zarzucić, po prostu spokojnie pochylają się nad mikrofonem i mówią: „Nie, senator Warren. Nie handlowałem akcjami spółek obronnych i nie będę", po czym czekają na następne pytanie.

Ale może Hegseth ma problem. Z pewnością ma inne problemy – już wcześniej stracił panowanie nad sobą, gdy nazwał krytyków faryzeuszami, po czym zmierzyła się z nim sekretarz Rosen:

ROSEN: „Faryzeusze" to problematyczne i historycznie upolitycznione określenie, które przedstawia społeczności żydowskie jako moralnie zepsute. Powiedział pan to dzisiaj. Słowa mają znaczenie. Jak pan uzasadnia użycie tego języka?

HEGSETH: To całkiem trafne określenie dla ludzi, którzy nie widzą belki we własnym oku. Podtrzymuję to.

Tyle że, Panie Sekretarzu Wojny, mógł pan tu trochę pomieszać wątki.

Hegseth, facet z krzyżowcem wytatuowanym na piersi, prawdopodobnie dołącza swój głos do coraz bardziej antysemickiego tonu, jaki można ostatnio znaleźć po prawej stronie sceny politycznej – co skądinąd byłoby normalne dla konserwatystów, gdyby nie fakt, że cały powód, dla którego Trump w ogóle wysłał amerykańskich żołnierzy na wojnę, może wynikać z jego relacji z izraelskim premierem Netanjahu i wpływu amerykańskiego AIPAC na Trumpa.

To, czy Hegseth zdaje sobie sprawę z konfliktu interesów, jest właściwie bez znaczenia; wkrótce się dowie.

Trifektę demokratycznych kobiet domagających się odpowiedzi uzupełniła senator Gillibrand, słusznie zaniepokojona bombardowaniem szkoły dla dziewcząt w Iranie:

[Gillibrand] zapytała o drastyczne cięcia w jednostce Pentagonu zajmującej się zapobieganiem ofiarom cywilnym.

„Dlaczego ograniczył pan o 90% dział, który ma panu pomagać w unikaniu atakowania cywilów?" – zapytała ostro Gillibrand.

Hegseth odpowiedział, że Pentagon ma „żelazne zobowiązanie" do zapobiegania śmierci cywilów.

Można się zobowiązywać do woli, jednak fakt, że nadal dochodzi do tak wielu ofiar cywilnych, a Hegseth ma słabe wyniki w zakresie priorytetowego traktowania tych kwestii, znów sprawia, że Hegseth staje się defensywny i nie jest w stanie naprawdę odpowiedzieć na pytanie – być może dlatego, że ponosi porażkę.

Sekretarz utracił poparcie nawet wśród kongresmenów z Partii Republikańskiej, co oznacza, że to tylko kwestia czasu, zanim Biały Dom straci swoje poparcie. Sytuację Hegsetha pogarsza dodatkowo – co nie przekłada się na poprawę sytuacji kogokolwiek innego – fakt, że Hegseth mógł już w dużej mierze zrealizować swoje prawdziwe zadanie, przez co staje się mniej potrzebny.

Nie, nie chodzi o misję pokonania Iranu, lecz o misję oczyszczenia Pentagonu z oficerów dowodzących, którzy nie są białymi mężczyznami, i prowadzenie właściwej „walki wojennej" przeciwko wszystkiemu, co związane z DEI. Ta misja jest w dużej mierze zakończona, robiąc miejsce dla kogoś naprawdę zainteresowanego i wykwalifikowanego do prowadzenia i zakończenia toczącej się wojny.

Choć wszyscy z satysfakcją obserwujemy, jak Hegseth odczuwa presję, wiemy lepiej, niż sądzić, że jego odwołanie cokolwiek poprawi. Znów Noem wyznacza tu standard, bo DHS potoczyło się jak ryba wrzucona na patelnię, a ona jest daleka od jedynego takiego przypadku. Z wyjątkiem tego jest jednak pewna nadzieja.

Donald Trump znalazł się w środku wojny, którą sam wypowiedział, nad którą stracił kontrolę, i to sprawia mu wszelkiego rodzaju problemy. Ale prowadzenie Departamentu Obrony to nie ICE; dobre przywództwo nie równa się większemu i lepszemu MAGA. Być może właśnie na tym stanowisku oznacza ono jedynie „kogoś lepszego" w prowadzeniu wojen i wychodzeniu z nich. Taka rzeczywistość daje iskrę nadziei – malutką.

Ale z pewnością warto cieszyć się widokiem Hegsetha walczącego o swoje szczególnie niechlubne życie zawodowe. W pełni na to zasłużył.

Tak, oczywiście, Trumpowi szczególnie trudno jest zwalniać białych mężczyzn. Ten konkretny biały mężczyzna sprawia, że ta walka staje się nieskończenie łatwiejsza. Być może Hegseth faktycznie może wygrać jedną bitwę dla narodu amerykańskiego.

Cała ta sytuacja wydaje się znajoma i Hegseth z pewnością o tym wie.

Jason Miciak jest felietonistą Rawstory at Large, byłym zastępcą redaktora w Occupy Democrats, autorem, prawnikiem i samotnym ojcem córki. Można się z nim skontaktować pod adresem jasonmiciak@google.com oraz śledzić go na Bluesky.