Biały Dom twierdzi, że zakaz rentowności stablecoinów nie zapewni znaczącej ochrony kredytom bankowym

Rada Doradców Ekonomicznych Białego Domu opublikowała nowe badanie, w którym argumentuje, że zakaz oprocentowania stablecoinów niewiele przyczyniłby się do wzmocnienia akcji kredytowej banków, jednocześnie pozbawiając posiadaczy stablecoinów korzyści płynących z konkurencyjnych zwrotów. Raport opublikowany 8 kwietnia 2026 roku znajduje się w centrum trwającej walki politycznej o to, czy stablecoiny powinny móc oferować produkty oprocentowane bezpośrednio lub za pośrednictwem powiązanych rozwiązań.

Badanie koncentruje się na ustawie GENIUS Act, która została podpisana w lipcu 2025 roku i wymaga od emitentów stablecoinów utrzymywania rezerw w stosunku co najmniej jeden do jednego w stosunku do wyemitowanych tokenów. Rezerwy te mogą być przechowywane w ograniczonym zestawie aktywów, w tym w dolarach amerykańskich, banknotach Rezerwy Federalnej, niektórych ubezpieczonych lub regulowanych depozytach bankowych, krótkoterminowych obligacjach skarbowych, umowach reverse repo zabezpieczonych skarbem państwa oraz funduszach rynku pieniężnego.

Ustawa zabrania również emitentom stablecoinów bezpośredniego wypłacania odsetek lub oprocentowania posiadaczom, chociaż Biały Dom zauważa, że nie blokuje ona wyraźnie struktur stowarzyszonych lub podmiotów trzecich, które nadal mogłyby tworzyć produkty przynoszące zyski. Niektóre proponowane wersje ustawy CLARITY Act zamknęłyby tę lukę.

Polityczny argument stojący za zakazem oprocentowania jest prosty. Jeśli stablecoiny mogą oferować zwroty konkurencyjne wobec kont bankowych, niektóre gospodarstwa domowe mogą przenieść pieniądze z tradycyjnych depozytów do tokenów. Ponieważ rezerwy stablecoinów są w pełni pokryte, a nie pożyczane w systemie rezerwy cząstkowej, krytycy twierdzą, że taki przepływ mógłby zmniejszyć pulę depozytów dostępnych dla banków, a w konsekwencji zmniejszyć akcję kredytową.

Badanie CEA wskazuje, że zbudowano prosty model do testowania tych twierdzeń, w tym bardziej agresywnych szacunków sugerujących, że efekt kredytowy mógłby być mierzony w bilionach dolarów. Bazowy wniosek jest znacznie mniejszy. Według modelu CEA, wyeliminowanie oprocentowania stablecoinów zwiększyłoby akcję kredytową banków tylko o 2,1 miliarda dolarów, co według raportu stanowi wzrost o 0,02%.

Jednocześnie model przypisuje tej polityce netto koszt dobrobytu w wysokości 800 milionów dolarów i współczynnik kosztów do korzyści wynoszący 6,6, co oznacza, że straty konsumenckie i ekonomiczne przewyższają zysk w kredycie bankowym. Według sformułowania raportu, zakaz oprocentowania bardzo niewiele przyczyniłby się do ochrony akcji kredytowej banków, jednocześnie rezygnując z korzyści konsumenckich płynących z konkurencyjnych zwrotów z posiadania stablecoinów.

Badanie podważa argumenty za ograniczeniem oprocentowania

Raport wskazuje również, że dodatkowa akcja kredytowa nie byłaby równomiernie rozłożona w systemie bankowym. W scenariuszu bazowym duże banki odpowiadałyby za 76% dodatkowej akcji kredytowej, podczas gdy banki spółdzielcze, zdefiniowane w raporcie jako instytucje z aktywami poniżej 10 miliardów dolarów, otrzymałyby pozostałe 24%. Oznacza to około 500 milionów dolarów dodatkowej akcji kredytowej dla banków spółdzielczych, czyli wzrost o 0,026% dla tego segmentu.

Nawet gdy CEA przenosi model do tego, co określa jako scenariusz najgorszy, efekt kredytowy nadal pozostaje znacznie mniejszy niż niektóre wcześniejsze alarmistyczne twierdzenia. Przy tych skumulowanych założeniach badanie wskazuje, że zakaz oprocentowania wygenerowałby 531 miliardów dolarów dodatkowej zagregowanej akcji kredytowej, co stanowi wzrost o 4,4% kredytów bankowych na IV kwartał 2025 roku.

Jednak raport wskazuje, że wynik ten zależy od szeregu wysoce nieprawdopodobnych warunków: stablecoiny musiałyby wzrosnąć do około sześciokrotności obecnego rozmiaru jako udział w depozytach, wszystkie rezerwy musiałyby być utrzymywane w gotówce niepodlegającej pożyczkom zamiast w obligacjach skarbowych, a Rezerwa Federalna musiałaby porzucić swoje obecne ramy monetarne.

Ten sam wzorzec dotyczy banków spółdzielczych w scenariuszu najgorszym. Nawet w tym przypadku raport wskazuje, że akcja kredytowa banków spółdzielczych wzrosłaby tylko o 129 miliardów dolarów, czyli o 6,7%. Badanie Białego Domu wskazuje, że warunki wymagane do znalezienia pozytywnego efektu dobrobytu z zakazu oprocentowania są równie nieprawdopodobne, wzmacniając jego szerszy wniosek, że argument za zakazem jest słaby.

Publikacja następuje w wrażliwym czasie dla polityki kryptowalutowej, ponieważ stablecoiny stały się jednym z najbardziej spornych obszarów debaty o aktywach cyfrowych. Zwolennicy argumentują, że oprocentowanie stablecoinów może oferować konsumentom znaczącą alternatywę dla nisko oprocentowanych depozytów bankowych, jednocześnie utrzymując atrakcyjność i płynność posiadania cyfrowych dolarów.

Banki i niektórzy ustawodawcy z kolei obawiają się, że zwroty oparte na tokenach mogłyby odciągnąć depozyty od tradycyjnego systemu bankowego i uczynić kredyt droższym lub trudniejszym do uzyskania. Raport CEA bezpośrednio odnosi się do tego argumentu, ale stanowczo opowiada się za tym, że wpływ na akcję kredytową byłby marginalny.

To stanowisko może mieć znaczenie, gdy ustawodawcy kontynuują debatę nad tym, jak daleko powinny sięgać zasady dotyczące stablecoinów. Zwracając uwagę, że ustawa GENIUS Act już zabrania bezpośredniego oprocentowania przez emitenta, jednocześnie pozostawiając miejsce na obejścia poprzez podmioty stowarzyszone lub strony trzecie, badanie Białego Domu podkreśla również prawdopodobne następne pole bitwy.

Chodzi o to, czy Kongres powinien utrzymać ograniczenia oprocentowania stablecoinów, zaostrzyć zasady zgodnie z brzmieniem ustawy CLARITY Act, czy pozwolić konkurencji rynkowej określić strukturę tych produktów. Na razie CEA przedstawia wyraźny argument, że system bankowy niewiele zyskałby na powszechnym zakazie, a konsumenci straciliby uzasadnione źródło zwrotu.

Biały Dom opublikował badanie 8 kwietnia 2026 roku, a dokument jest przedstawiony nie tylko jako ćwiczenie akademickie, ale jako odpowiedź polityczna na żywą debatę legislacyjną. W praktycznych terminach oznacza to, że administracja sygnalizuje, że postrzega kwestię oprocentowania jako problem dobrobytu konsumentów, a nie tylko jako kwestię ochrony banków.

Główne przesłanie raportu jest takie, że regulatorzy i ustawodawcy powinni być ostrożni w traktowaniu oprocentowania stablecoinów jako zagrożenia na tyle dużego, aby uzasadnić restrykcyjne ograniczenia, zwłaszcza gdy modelowany zysk dla akcji kredytowej jest tak niewielki. Pełny wniosek z analizy Białego Domu jest prosty: oprocentowanie stablecoinów wydaje się znacznie mniej niebezpieczne dla akcji kredytowej banków, niż sugerowali krytycy.

Jednocześnie zakaz nie byłby darmowy. Ograniczyłby wybór konsumentów i konkurencyjne zwroty, jednocześnie zapewniając tylko niewielki wzrost akcji kredytowej według modelu bazowego CEA. Nawet przy ekstremalnych założeniach raport nadal jest daleki od wykazania dramatycznej korzyści, która wyraźnie uzasadniałaby tę politykę.