چگونه باری کینام درخواست‌های شغلی رد شده را به یک ورزش رقابتی تبدیل کرد تا نقش‌های جهانی فناوری را به دست آورد

باری کینام عکاس، فیلمبردار، ناشر مجله، کارآموز امنیت سایبری، مهندس شبکه، طراح گرافیک و طراح موشن بوده است. او در ۲۵ سالگی اکنون طراح محصول در لیفت در کانادا است. او آرزو می‌کند زودتر تخصصی می‌شد. اما همچنین می‌داند که اگر این کار را کرده بود، اصلاً اینجا نبود. این پارادوکس یادگیرنده سریالی است و چگونه گروهی از دوستان جسور دانشگاه لاگوس (UNILAG) رد شدن‌های شغلی را به یک ورزش رقابتی تبدیل کردند.

باری کینام تمام زندگی خود را در دو جعبه نگه می‌دارد.

"من خیلی سبک زندگی می‌کنم"، او از کانادا به من می‌گوید، جایی که از اوایل امسال که به لیفت پیوسته، آنجا بوده است. "می‌دانم زیاد جابجا می‌شوم. فقط یک جعبه لباس و کفش دارم. همه چیز جا می‌شود. اگر فردا برای یک شغل جدید نیاز به جابجایی داشته باشم، می‌دانم چه چیزی را با خود ببرم."

این استعاره مناسبی برای کسی است که اوایل دهه ۲۰ سالگی خود را با امتناع از ماندن در یک مکان، چه از نظر جغرافیایی و چه حرفه‌ای، گذرانده است. کینام در ۲۵ سالگی در سه قاره، چهار صنعت و عناوین شغلی بیشتر از آنچه اکثر مردم در طول زندگی امتحان می‌کنند، کار کرده است. لینکدین او می‌تواند به کسی ضربه شلاقی وارد کند.

اما روشی برای این حرکت وجود دارد.

مجله‌ای که همه چیز را شروع کرد

کینام در سال ۲۰۱۵ در ۱۵ سالگی دبیرستان را به پایان رساند. برای دانشگاه خیلی جوان بود، سه سال را در حالت معلق گذراند، یک کارآموزی در یک شرکت بازاریابی گرفت و هر چیزی که می‌توانست در Coursera، Domestika و Udemy پیدا کند، به خودش آموخت.

"من آن را یادگیری سریالی می‌نامیدم"، او می‌گوید. "فقط هر چیزی که می‌توانستم یاد بگیرم، می‌گرفتم، بازاریابی دیجیتال، طراحی فرانت‌اند، توسعه وردپرس، طراحی گرافیک. هر چیزی که می‌توانستم پیدا کنم."

در آن زمان، او و یک دوست یک مجله آنلاین به نام Gumbars راه‌اندازی کردند. "اسم خیلی عجیبی"، کینام با خنده اعتراف می‌کند. اما کار جدی بود. آنها تیمی حدود ۲۰ نفره داشتند؛ نویسندگان، عکاسان، طراحان، همه بین ۱۶ تا ۱۷ سال.

"ما با افراد جالب مصاحبه می‌کردیم. با Odunsi ملاقات کردیم، با Korty ملاقات کردیم، با Slawn ملاقات کردیم. خیلی از آنها الان خیلی بزرگتر از آن زمان هستند."

وقتی مجله متوقف شد، کینام مهارت‌هایی که آموخته بود را برداشت و شروع به کار آزاد کرد، ابتدا توسعه وردپرس، سپس طراحی، هر مبلغی که فکر می‌کرد می‌تواند بگیرد را دریافت می‌کرد.

"امروز یک قیمت می‌گفتم و فردا پنج برابر آن قیمت، و آنها همچنان بله می‌گفتند"، او به یاد می‌آورد. "چیزی برای از دست دادن نداشتم. نیازی نبود نگران اخراج شدن با گفتن قیمت‌های تصادفی باشم."

جسارت UNILAG

همه چیز وقتی تغییر کرد که کینام برای مطالعه مهندسی سیستم‌ها وارد UNILAG شد.

"UNILAG را می‌توان دره سیلیکون نیجریه نامید"، او بدون تردید می‌گوید. "و این به خاطر جسارت است. دانشجویان UNILAG در آنچه می‌خواستند امتحان کنند بسیار جسور بودند."

او دوستانی را توصیف می‌کند که به راحتی برای گوگل و فیس‌بوک، شرکت‌هایی که فکر می‌کرد "دست نیافتنی" هستند، درخواست می‌دهند.

"بعد می‌بینید آنها آن را دریافت می‌کنند و شما می‌گویید، 'اوه، من هم می‌توانم آن چیز را بگیرم.' این منجر به تلاش‌های جسورانه دیگر زیادی در حرفه من شد."

این تفکر به یک ابزار راهنمای ساخت حرفه تبدیل شد. کینام و دوستانش چیزی را شروع کردند که او آن را "تجلیل از رد شدن‌ها" می‌نامد.

"ما خیر را به عنوان 'اوه خدای من، غمگین' نمی‌گرفتیم. ما خیر را به عنوان - 'چند خیر می‌توانید قبل از گرفتن یک بله دریافت کنید؟' می‌گرفتیم"، او توضیح می‌دهد. استراتژی ساده اما وحشیانه بود؛ هر روز به ۱۰ شغل درخواست بدهید. هر روز بدون استثنا.

به عنوان دانشجو، کینام و دوستانش "حدود ۲۰۰ درخواست شغل در ماه"، حدود ده درخواست در روز با هدف "به درخواست دادن ادامه دهید تا یک بله بگیرید"، ارسال می‌کردند.

اکثر درخواست‌ها به جایی نمی‌رسید. اما هدف همین بود، یاد گرفتن اینکه شرکت‌های بین‌المللی چگونه مصاحبه می‌کنند، چه چیزی می‌خواهند، چگونه خود را معرفی کنید.

"من خیلی جوان بودم. خوب بود که زودتر این را بدانم."

پیشرفت Toptal

آن دهها درخواست در نهایت نتیجه داد. کینام وارد Toptal شد، یک شبکه از بهترین استعدادهای فریلنسر که فقط حدود ۳٪ متقاضیان را می‌پذیرد.

"وقتی وارد شدم، در یک گروه بسیار کوچک از نیجریایی‌هایی بودم که وارد شدند"، او می‌گوید. "فکر می‌کنم آن یکی از لحظات شکست بزرگ من بود. همه شروع به توجه کردند، 'اوه، این پسر وارد Toptal شد.'"

آن دیده شدن او را به نقشی در Grey Finance (اکنون Grey)، یک فین‌تک نیجریه‌ای که کینام روی تغییر نام تجاری آنها کار کرد، رساند. "برای یک طراح برند، این بزرگترین چیز است، درگیر شدن در یک تغییر نام تجاری."

اما در حالی که در Grey کار می‌کرد، اتفاق غیرمنتظره‌ای افتاد: Snapchat به او پاسخ داد.

وقفه یک ساله

کینام یک سال قبل از طریق شبکه‌سازی LinkedIn به Snapchat درخواست داده بود. "من خیلی سنگین روی شبکه‌سازی LinkedIn بودم. به افراد زیادی در شرکت‌هایی که می‌خواستم در آنها کار کنم پیام دادم. این یک نفر در Snapchat پاسخ داد."

او فرآیند مصاحبه را طی کرده بود و یک بله گرفت. سپس Snapchat تمام استخدام‌ها را متوقف کرد.

"آنها گفتند، 'متأسفانه نمی‌توانیم کسی را استخدام کنیم. اما وقتی بتوانیم دوباره استخدام کنیم، به شما خبر می‌دهیم.'"

یک سال بعد، در حالی که در Grey بود، آنها این کار را کردند.

"دعوت دوم برای درخواست از ابتدا بود. آنها گفتند، 'ما شما را دوباره از اولین مصاحبه می‌گذرانیم.' اما اولین درخواست برای ایالات متحده بود. دومی برای دفتر لندن آنها بود."

کینام برای پیوستن به تیم طراحی محصول Snapchat به لندن نقل مکان کرد. او ۲۳ ساله بود.

طراح مسئله محور

در Snapchat، کینام چیز مهمی در مورد اینکه چرا شرکت‌ها با وجود مسیر سرگردان او همچنان او را استخدام می‌کردند، یاد گرفت.

"من همیشه در هر مصاحبه می‌پرسم: چرا من اینجا استخدام می‌شوم؟" او می‌گوید. "و آنها خیلی واضح می‌گویند؛ دیدگاه شماست. دیدگاه شما دلیلی است که ما شما را استخدام می‌کنیم."

آن دیدگاه؟ "رویکرد مسئله محور. این ویژگی تعریف‌کننده من بوده است. چگونه فقط این مسئله را حل کنم؟"

او کار خود را در دو افراط موجود توصیف می‌کند، "آیا عالی به نظر می‌رسد؟ اما همچنین، آیا این به یک KPI که می‌توانیم اندازه‌گیری کنیم متصل می‌شود؟"

این فلسفه‌ای است که از روزهای طراحی برند او به وجود آمده است. "من معتقدم هر چیزی که طراحی می‌کنم - لوگو یا هر چیز دیگری - باید معیارهای قابل اندازه‌گیری دنیای واقعی داشته باشد. Snapchat این رویکرد را برای طراحی محصول دوست داشت."

پس از نزدیک به دو سال، باری در اخراج‌های Snapchat گرفتار شد. او به صورت دورکاری برای یک شرکت بازی برلینی (Alt Media) کار کرد قبل از اینکه از طریق معرفی یک همکار سابق Snapchat به Lyft برسد.

"آن بهترین مصاحبه‌ای بود که تا به حال داشتم"، او می‌گوید. "می‌توانستم این فرهنگ کاری زیبا را از مصاحبه حس کنم. گفتم، 'اوه خدای من، می‌خواهم این افراد را امتحان کنم.'"

او در اواسط سال ۲۰۲۵ به کانادا نقل مکان کرد.

پارادوکس

وقتی می‌پرسم آیا چیزی هست که آرزو می‌کند متفاوت انجام می‌داد، کینام تردید نمی‌کند.

"آرزو می‌کردم زودتر روی یک چیز قفل می‌شدم. فکر می‌کنم در حوزه‌های مختلف زیاد شناور بودم."

او عناوین شغلی که داشته و پول دریافت کرده را فهرست می‌کند؛ عکاسی، ویدیو، طراح چاپ، طراح گرافیک، طراح برچسب، طراح موشن، امنیت سایبری، مهندس شبکه، صاحب مجله.

"فکر می‌کنم اگر قبل از رفتن به UNILAG روی یک چیز تمرکز می‌کردم، فکر می‌کنم الان خیلی بالاتر در حرفه‌ام بودم."

سپس خودش را می‌گیرد.

"اما اگر همه چیزهای دیگر را انجام نمی‌دادم، نمی‌دانستم آیا این چیز درست است. پس یک پارادوکس عجیب است. اگر روی آن یک چیز قفل می‌شدم، طراحی را پیدا نمی‌کردم. نمی‌توانستم با افرادی که وقتی جوان‌تر بودم مصاحبه کردم، مصاحبه کنم. نمی‌توانستم افرادی را که ملاقات کردم، ملاقات کنم. دوستانی که الان دارم را نمی‌ساختم."

او مکث می‌کند. "فکر می‌کنم همه چیز به شکلی که قرار بود اتفاق بیفتد، افتاد."

دایره‌ای که او را در حرکت نگه می‌دارد

کینام هنوز با آن دوستان UNILAG صحبت می‌کند؛ کسانی که درخواست دادن به گوگل را عادی کردند، کسانی که رد شدن‌ها را به جشن تبدیل کردند.

"در سراسر دنیا دوستانی مثل این دارم"، او می‌گوید. "من فقط خوشحالم که دایره من انرژی من را منعکس می‌کند. همه اطراف من در حال زوم کردن هستند. اگر آنها شل می‌شدند، من هم شل می‌شدم. اما همه در حال زوم کردن هستند، پس نمی‌توانم کسی باشم که در حال زوم کردن نیست."

این انرژی است که او را در حرکت نگه می‌دارد؛ هنوز فرانسه یاد می‌گیرد، دی‌جی‌بازی، بوکس. هنوز زندگی‌اش را در دو جعبه نگه می‌دارد. هنوز همان ذهنیت ۱۰ شغل در روز را هر زمان که نیاز به جابجایی دارد، اعمال می‌کند.

هدف نهایی او؟ "بازگشت به آفریقا با تجربه و منابع کافی برای ارائه ارزش؛ چیزی که مستقل از هر شرایط سیاسی کار می‌کند."

اما او هنوز آماده نیست.

"فکر نمی‌کنم در زمانی باشم که می‌خواهم بازگردانده شوم. افراد زیادی در نیجریه هستند، طراحان و غیره، که هنوز سعی می‌کنم به آنها برسم. هنوز آماده نیستم."

با این حال، وقتی زمان ریشه دواندن فرا برسد، کینام از قبل می‌داند به چه چیزی نیاز دارد: فقط دو جعبه و یک پوست سخت.