Αυτοί οι αδέξιοι κλόουν ήταν τόσο ανίκανοι που οι σκληροπυρηνικοί του Ιράν με δυσκολία κρατούσαν τα σοβαρά τους

Υπάρχει μια παλιά αμερικανική ιδιωματική έκφραση για μια ομάδα τόσο συλλογικά ανίκανη που δεν θα μπορούσε να οργανώσει μια παρέλαση ενός αυτοκινήτου, όπως λέει και ένα άλλο αξίωμα. Τους αποκαλούμε τους Τρεις Στούτζες. Ήταν μια θρυλική κωμική τριάδα διάσημη για τη χαοτική, φυσική σλάπστικ κωμωδία τους και για το ότι αποτελούσαν πολιτιστική συντομογραφία για την αξιαγάπητη αλλά απόλυτη ανικανότητα.

Αφού παρακολουθήσαμε τον JD Vance (Μο), τον Steve Witkoff (Κέρλι) και τον Jared Kushner (Λάρι) να βγαίνουν από την Κωνσταντινούπολη με άδεια χέρια, αφού απέτυχαν να τερματίσουν έναν εξαήμερο πόλεμο, να ανοίξουν ξανά τα Στενά του Χορμούζ ή να αποσπάσουν έστω και μία σημαντική υποχώρηση από τους Ιρανούς σκληροπυρηνικούς, η σύγκριση φαίνεται κατάλληλη.

Έχω διαβάσει τα σχόλια σε ιστορίες για την τριάδα των κλόουν του Τραμπ του 21ου αιώνα, και δεν είμαι ο μόνος που τους έχει χαρακτηρίσει με βάση την αξέχαστη κωμική τριάδα.

Με αυτό που ειπώθηκε, ας κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση των δυνάμεων - ε, αδυναμιών - καθενός από τους ανόητους παίκτες.

Ο JD Vance έφτασε στο Πακιστάν ως Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, έναν τίτλο που κατέχει περισσότερο καιρό από ό,τι κατείχε τη θέση του στη Γερουσία, την οποία κέρδισε μόλις πριν από τρία χρόνια. Η προηγούμενη εμπειρία του σε διαπραγματεύσεις υψηλού διακυβεύματος αποτελείται κυρίως από τη διαμεσολάβηση ειρήνης μεταξύ άτεκνων κυριών με γάτες και των γατών τους που προσβλήθηκαν από το προσβλητικό του σχόλιο.

Τον Ιούνιο του περασμένου έτους, η ανοησία του Vance εμφανίστηκε όταν προσπάθησε να εξηγήσει την ανησυχία γύρω από την πρώτη είσοδο των ΗΠΑ στο Ιράν. «Κατανοώ την ανησυχία, αλλά η διαφορά είναι ότι τότε είχαμε ανόητους προέδρους, και τώρα έχουμε έναν πρόεδρο που πραγματικά ξέρει πώς να επιτύχει τους στόχους εθνικής ασφάλειας της Αμερικής».

Λοιπόν, φυσικά μπορούμε να γελάσουμε με την κατανόηση των στόχων εθνικής ασφάλειας από τον Τραμπ, αλλά ο Τραμπ ήταν μεταξύ των προέδρων κατά τη διάρκεια των τελευταίων 25 ετών — μαζί με άλλους Ρεπουμπλικανούς.

Έπειτα υπάρχει ο Jared Kushner, του οποίου η θρυλική διαπραγματευτική ικανότητα συνίσταται κυρίως στην αξιοποίηση της εγγύτητάς του με τον πεθερό του για να προσελκύσει επενδυτικές συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολαρίων από ξένα κρατικά ταμεία επενδύσεων για να εμπλουτίσει τον εαυτό του. Ένα κομμάτι από τον παλιό πεθερό.

Σε συνέντευξη τον Ιανουάριο του 2020 με το Sky News Arabia, ο Kushner υπερασπίστηκε τα προσόντα του να ηγηθεί του σχεδίου «Ειρήνη προς Ευημερία» της κυβέρνησης Τραμπ δηλώνοντας: «Μελετώ αυτό τώρα εδώ και τρία χρόνια. Έχω διαβάσει 25 βιβλία γι' αυτό». Αυτό από τον ίδιο τύπο του οποίου τα απομνημονεύματα κριτικαρίστηκαν από τους New York Times ως «ναυτιώδης» κόπωση που διαβάζεται περισσότερο σαν δοκίμιο εισαγωγής στο κολέγιο παρά σοβαρή πολιτική αφήγηση.

Και ο Steve Witkoff. Όπως ο ίδιος ο Τραμπ θα μπορούσε να πει, «Ποιος στο διάολο είναι αυτός ο τύπος;» Πριν ο Τραμπ τον ορίσει διπλωματικό ιδιοφυΐα, ο Witkoff επικεντρωνόταν στην ανάπτυξη πολυτελών ακινήτων στο Μανχάταν και το Μαϊάμι. Φαινομενικά, είναι αυτό το υπόβαθρο που υποτίθεται εξηγεί γιατί φέρεται να μπέρδεψε τις εγκαταστάσεις εμπλουτισμού με «βιομηχανικούς αντιδραστήρες» και αναφέρθηκε στα Στενά του Χορμούζ ως «Κόλπος του Χορμούζ».

Αυτός και ο αφεντικό του απλά δεν μπορούν να πουν σωστά τη λέξη για τον Χορμούζ.

Κάπου ανάμεσα στις σειρές από ταφόπλακες στο Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον, ο σεβαστός διπλωμάτης Henry Kissinger χτυπάει μανιασμένα το καπάκι του φέρετρού του, απαιτώντας να τον αφήσουν να βγει.

Σχεδόν όλοι στον κόσμο πιθανώς ξύνουν το κεφάλι τους για το γιατί αυτοί οι τρεις βλάκες ηγούνταν σε τέτοια σημαντικά ζητήματα, και αναρωτιούνται τι μπορεί να είχε εμπλακεί στην προετοιμασία των τριών, και αν πραγματικά κατανοούσαν τα διακυβεύματα και τις συνέπειες αυτών που έκαναν.

Το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA), ή η πυρηνική συμφωνία του Ιράν του 2015, απαιτούσε δύο χρόνια έντονης διαπραγμάτευσης, έναν συνασπισμό έξι παγκόσμιων δυνάμεων, ομάδες πυρηνικών επιστημόνων, επαγγελματίες διπλωμάτες με άριστη γνώση Φάρσι και των θεολογικών περιγραμμάτων της Ισλαμικής Δημοκρατίας, και μαραθώνιες συνεδριάσεις στη Λοζάνη και τη Βιέννη.

Με άλλα λόγια, ήταν εξαντλητική και ολοκληρωμένη.

Η θεμελιώδης αρχή, που συμφωνήθηκε από όλες τις πλευρές, ήταν ότι «τίποτα δεν συμφωνείται μέχρι να συμφωνηθούν όλα». Οι συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης διήρκεσαν 21 ώρες πριν καταρρεύσουν σε αμοιβαίες κατηγορίες. Μόνο ένας ανόητος, ή κάποιος που έχει περάσει την καριέρα του αναπτύσσοντας πολυτελή διαμερίσματα, ή κάποιος που πιστεύει ότι οι γυναίκες πρέπει να παραμένουν σε βίαιους γάμους, θα πίστευε ότι ένας πυρηνικός και γεωπολιτικός διακανονισμός που διαμορφώθηκε σε δεκαετίες εχθρότητας θα μπορούσε να επιλυθεί μεταξύ ανατολής και δύσης ηλίου.

Το σκηνικό αυτής της αποτυχίας είναι ακόμη πιο καταδικαστικό. Νωρίς στη δεύτερη θητεία του Τραμπ, το Υπουργείο Εξωτερικών αποδομήθηκε συστηματικά - Μέση Ανατολή και Ιράν - με περισσότερους από 3.800 υπαλλήλους να δείχνονται η πόρτα, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου μέρους του Γραφείου Υποθέσεων Εγγύς Ανατολής, του ειδικού γραφείου του Ιράν, 13 αραβόφωνων και τεσσάρων φαρσόφωνων.

Οι πρεσβείες στη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, το Κατάρ και τα ΗΑΕ παρέμεναν κενές καθώς η περιοχή πυρπολήθηκε. Η θεσμική μνήμη, οι γλωσσικές ικανότητες, οι αθόρυβες δευτερεύουσες σχέσεις που καθιστούν τη διπλωματία δυνατή, απολύθηκαν επιτόπου επειδή το «ένστικτο» του Τραμπ ξέρει περισσότερα από ό,τι ήξεραν και κατανοούσαν συλλογικά όλοι αυτοί.

Τι στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη στη θέση τους; Ένας αρχάριος και ναρκισσιστής αντιπρόεδρος, ένας διψασμένος για χρήματα γαμπρός και ένας κατασκευαστής ακινήτων που σίγουρα γράφει λάθος το «Στενά του Χορμούζ» όπως ο αφεντικό του.

Η ιρανική αντιπροσωπεία αποτελείτο από ιδεολογικά δεσμευμένους, στρατηγικά υπομονετικούς αξιωματούχους που έχουν περάσει δεκαετίες αντέχοντας κυρώσεις, απειλές και διαπραγματεύσεις. Κανείς, εκτός από την Κίνα και τη Ρωσία, δεν υποστηρίζει τους Ιρανούς, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να έχουν δυσκολευτεί να κρατήσουν σοβαρό ύφος κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

Τώρα εδώ είμαστε, χωρίς ελπίδα στο ορίζοντα. Η προθεσμία κατάπαυσης του πυρός δεν υποχωρεί. Τα Στενά του Χορμούζ παραμένουν κλειστά. Το Ιράν παραμένει σταθερό στο να κρατά το ουράνιο και το πυρηνικό του πρόγραμμα. Η περιοχή βρίσκεται σε αγωνία.

Και, ίσως ακόμη πιο ανησυχητικό, οι ίδιοι τρεις αδέξιοι ανόητοι που έφυγαν με άδεια χέρια από την Κωνσταντινούπολη είναι, από όσο γνωρίζουμε, ακόμα υπεύθυνοι για αυτό που έρχεται.

Στα πρωτότυπα σκετς των Στούτζες, το χάος πάντα λυνόταν από μόνο του. Κάποιος έπαιρνε μια πίτα στο πρόσωπο, τα έπιπλα καταστρέφονταν και μέχρι την τελική σκηνή, όλα ήταν απίστευτα καλά.

Αυτή είναι η καθησυχαστική κινηματογραφική μυθοπλασία του αθάνατου είδους της σλάπστικ κωμωδίας. Στην πραγματική γεωπολιτική, όταν οι Τρεις Στούτζες φεύγουν από τη σκηνή, πραγματικά μοιάζουν με μια τριάδα χαμένων. Και η επόμενη εμπλοκή τους στη διπλωματία πιθανώς θα τελειώσει με την ίδια, παροιμιώδη πίτα στο πρόσωπο που τους πετάνε οι Ιρανοί εξτρεμιστές.

Ο Μο, ο Λάρι και ο Κέρλι πάντα έπαιρναν μια άλλη ευκαιρία. Το ίδιο και αυτοί οι τρεις στούτζες, και αυτή η προοπτική είναι περισσότερο ένα σόου τρόμου παρά μια κωμική ταινία μικρού μήκους.